Wiele emocji i radości, zachęta do aktywnego relaksu, uprawiania sportu i rywalizacji Tour de Pologne – najważniejszy wyścig kolarski w Polsce
Tour de Pologne z 2004 r. Fot. Wikimedia Wyścig Tour de Pologne stanowi niepowtarzalną okazję do promocji na całym świecie naszego kolarstwa oraz Polski i jej uroczych zakątków. Impreza ta, której niestrudzonym organizatorem od przeszło trzydziestu lat jest wybitny niegdyś kolarz Czesław Lang, należy obecnie do najważniejszych kolarskich tourów na świecie, a transmisje telewizyjne z poszczególnych etapów docierają do ponad stu państw.
Początki w II RP
Tradycje tej imprezy są jednak dużo starsze. Pierwszy wyścig z tego cyklu rozegrany został od 7 do 16 września 1928 r., z inicjatywy działaczy Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów i Związku Polskiego Towarzystw Kolarskich, przy współudziale koncernu prasowego Prasa Polska, który wydawał „Przegląd Sportowy”. Odbył się wówczas I Bieg Kolarski Dookoła Polski – Tour de Pologne. Wydarzenie to, zgodnie z założeniami, niezwykle przyczyniło się do popularyzacji kolarstwa szosowego w Polsce. Od samego początku starano się nadać mu jak najwyższą rangę: jego patronem został prezydent Ignacy Mościcki, a przewodniczącym Komitetu Honorowego – Józef Piłsudski.
Pierwszy Tour de Pologne podzielono na osiem etapów. Rozpoczął się w Warszawie, a pierwszy odcinek prowadził do Lublina, zaś kolejne do Lwowa, Rzeszowa, Krakowa, Wielunia, Poznania i Łodzi. Stamtąd kolarze wrócili do Warszawy. Uczestnicy mieli wówczas łącznie do pokonania niespełna 1500 km. Bardzo zły stan polskich dróg – były to lata po odzyskaniu przez Polskę niepodległości po 123 latach zaborów! – powodował, że wyścigowi towarzyszyły tumany kurzu, a rowery często nie wytrzymywały trudów jazdy.
Atmosferę tamtego wyścigu przybliżają wspomnienia jednego z uczestników, Stanisława Gronczewskiego, który podkreślał liczne problemy techniczne, z jakimi musieli zmagać się kolarze: „Naszą zmorą były defekty. Na kiepskich drogach pękały dętki, urywały się widelce, trzaskały ramy i kierownice. Tymczasem surowy regulamin zabraniał zmiany roweru z byle jakiego powodu. Zmiana roweru dozwolona była jedynie w wypadku, kiedy komisja sędziowska stwierdziła, że dalsza jazda na nim jest niemożliwa (złamanie ramy lub kierownicy). Pomoc techniczna, owszem była, ale nie działała sprawnie i szybko. Na zmianę roweru trzeba było czekać nieraz całymi godzinami”.
Triumfatorem pierwszego wyścigu został Feliks Więcek z Bydgoskiego Klubu Kolarzy, z zawodu czeladnik rzeźnicki, który wygrał sześć etapów. W siódmym zwyciężył Zygmunt Wisznicki, a do porażki Więcka w etapie ostatnim przyczynił się defekt roweru. Drugie miejsce w klasyfikacji końcowej zajął Wiktor Olecki z Legii Warszawa, zaś trzecie Stanisław Kłosowicz z TZS Łódź. Kibice starali się zgłębić różne warianty taktyczne stosowane przez poszczególnych zawodników. Oto relacja Feliksa Więcka: „Nie chciałbym uogólniać, wiem, jaką ja stosowałem taktykę w I wyścigu. Otóż dłuższy czas trzymałem się raczej ogona peletonu, zbytnio się nie angażując. Kiedy czułem, że siły konkurentów się nieco nadwyrężyły, wychodziłem na czoło, dyktowałem ostre tempo i grupa się rozpadała. Widząc, że na kole zostało mi jeszcze 2-3 rywali, znowu zwiększałem szybkość i… najczęściej zostawałem tylko sam”.
I Tour de Pologne był obszernie relacjonowany przez prasę i cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem kibiców. Wielu z nich tłumnie gromadziło się przy trasie przejazdu kolarzy. Po zakończeniu imprezy można było przeczytać w „Przeglądzie Sportowym”: „Zarówno wyniki sportowe biegu, jak i całość prac organizacyjnych, a nade wszystko duch zawodników – wszystko to otworzyło przed sportem polskim horyzonty, o których marzyli tylko szaleńcy sportowi. Półtora tysiąca kilometrów szos polskich, przez które przelecieli w ciągu 10 dni bohaterscy kolarze – to jakby wielka wstęga, zespalająca najpotężniejsze ośrodki naszego życia kulturalnego, społecznego, gospodarczego i sportowego w jedną wielką, solidarną i przez to potężną całość”.
Pierwszy zwycięzca Tour de Pologne zyskał w kraju ogromny rozgłos, dorównywał popularnością nawet Halinie Konopackiej. Tym niemniej to ona – mistrzyni olimpijska z Amsterdamu w rzucie dyskiem – zwyciężyła w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1928 r. Feliks Więcek uplasował się w tym zestawieniu na trzeciej pozycji; wyprzedził go jeszcze najpopularniejszy wówczas polski narciarz, Bronisław Czech z Zakopanego.
W miarę upływu czasu Wyścig Dookoła Polski nabierał znaczenia, stając się jedną z największych imprez sportowych w II Rzeczypospolitej. Problemy natury finansowo-organizacyjnej powodowały jednak, że nie odbywał się regularnie. Do wybuchu drugiej wojny światowej zorganizowano go jeszcze czterokrotnie – w 1929 r., 1933 r. (wśród honorowych gości była wówczas legendarna pionierka kobiecego kolarstwa w Polsce i jedna z najlepszych zawodniczek przełomu XIX i XX wieku na świecie – Karolina Kocięcka), 1937 i 1939 r. (...)
Jest to tylko fragment artykułu Krzysztofa Szujeckiego poświęconego najsłynniejszemu polskiemu wyścigowi kolarskiemu. Zapraszamy do zapoznania się z całością na łamach miesięcznika "Wpis" nr 164 z czerwca 2024 r. Przypomnijmy także iż zarówno niezapomniany papież-Polak św. Jan Paweł II, jak i obecny Prezydent RP Karol Nawrocki są wielkimi fanami sportu:
WPIS 06/2024 (e-wydanie)
Ukazał się już czerwcowy numer naszego miesięcznika – znanego i lubianego „Wpisu”. Jak każdego miesiąca przygotowaliśmy dla Państwa całą serię felietonów na aktualne tematy, jak również wyselekcjonowany zbiór artykułów na tematy historyczne, powiązane z aktualnymi rocznicami. Znakomity publicysta Leszek Sosnowski jak zwykle w celny sposób komentuje rzeczywistość polityczną, wyjaśniając m.in.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 1
Książka ta zrodziła się z fascynacji polskim Papieżem i z niezgody na traktowanie go jako dobrotliwego staruszka i miłośnika kremówek, na umniejszanie jego postaci, przebogatego dorobku i ogromnego autorytetu. Ojciec Święty jawi się tu jako osobowość zachwycająca – pasterz wyrazisty, konsekwentny, inteligentny, odpowiedzialny i odważny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 2
Drugi tom „Hetmana Chrystusa” wkracza w kolejny intensywny rozdział ewangelizacji świata tylko przyhamowany próbą zabójstwa Papieża Polaka. Odbywamy z Janem Pawłem II następne podróże po świecie, w tym bardzo niebezpieczne, do targanych wojnami domowymi państw Ameryki Łacińskiej i Afryki, do obcych wyznaniowo krajów azjatyckich, do wielu krajów wyspiarskich, a także dwie pielgrzymki do Ojczyzny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 3
Dopóki żył Papież Wojtyła, dopóki paliły się światła w oknach jego apartamentów wychodzących na Plac św. Piotra, dopóty świat wydawał się być jeszcze w błogosławionych ryzach piękna, dobra i prawdy. Ten biskup w bieli miał bowiem dar jednoczenia ludzi na całym świecie wokół światła Chrystusowej nauki.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 4
Cóż z tego, że ciało słabło, skoro ani duch, ani Jego umysł nie gasły; Papież Polak nie zamierzał schodzić z krzyża. Ostatni tom „Hetmana Chrystusa”, opowiadając o schyłku pontyfikatu, opowiada zarazem o nadal intensywnej posłudze, o heroicznym wypełnianiu Piotrowej misji aż do ziemskiego końca.
Ojciec Święty nie miał spokojnej starości.
Skąd się wziął Karol Nawrocki? Andrzej Nowak rozmawia z prezydentem RP
Kim naprawdę jest człowiek, który w 2025 roku został prezydentem Rzeczypospolitej? W tej książce poznajemy najważniejsze etapy jego życia – od dzieciństwa i młodości w Gdańsku, przez pracę w Grand Hotelu, sport, studia, historię, IPN i Muzeum II Wojny Światowej, aż po najbrutalniejszą kampanię wyborczą III RP i początek prezydentury.
Dr Karol Nawrocki zgodził się porozmawiać o sobie z człowiekiem, do którego ma pełne zaufanie – prof. Andrzejem Nowakiem.
Komentarze (0)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Wpisy są moderowane przed dodaniem.