Nigdy nie zabiegałam o szeroką popularność. Interesowała mnie sztuka elitarna i mam świadomość tego, że to, co robię, nie jest łatwe. Pamięci Ewy Demarczyk
Legenda polskiej piosenki Ewa Demarczyk
Legenda polskiej piosenki Ewa Demarczyk zmarła 14 sierpnia nad ranem w swoim domu w Krakowie. Miała 79 lat.
Chociaż od jej ostatniego koncertu minęły ponad dwie dekady, w pamięci nie tylko polskiej publiczności na zawsze pozostanie fenomenalny głos artystki o ciemnym, altowym zabarwieniu i niesamowitej skali. Talent wokalny oraz niezwykła muzykalność i wrażliwość w połączeniu z perfekcyjną dykcją pozwalały jej tworzyć olśniewające interpretacje wykonywanych piosenek. W dobie zawrotnej popularności big-beatu i muzyki disco potrafiła zachwycić słuchaczy, prezentując repertuar poezji śpiewanej, należącej do najtrudniejszych nurtów sztuki wokalnej. Od tytułu jednego z największych jej przebojów nazywano ją „Czarnym Aniołem”. Elektryzujący publiczność głos Ewy Demarczyk zachwycił nawet legendarnego dyrektora paryskiego music-hallu „Olimpia”, Brunona Coquatrixa. „To będzie moja druga Edith Piaf!” powiedział znany z wysokich wymagań impresario, kiedy usłyszał jej interpretację „Grande Valse Brillante” (muz. Zygmunt Konieczny, sł. Julian Tuwim) na festiwalu w Sopocie w 1964 r. Polska wokalistka przyjęła wówczas jego zaproszenie na występy w Paryżu, gdzie całkowicie podbiła francuską publiczność. Mimo olśniewających sukcesów odmówiła, kiedy Coquatrix zaproponował jej dwuletni kontrakt gwiazdorski...
Urodzona w Krakowie artystka śpiewała już jako mała dziewczynka, chociaż podobno tak naprawdę chciała zostać pianistką; podjęła nawet studia w Wyższej Szkole Muzycznej w klasie fortepianu, jednocześnie studiując architekturę. Związała się ze studenckim kabaretem „Cyrulik”; jako wokalistka debiutowała w 1961 r. podczas krakowskiego balu Rymarza. Już wówczas zachwyciła publiczność, zatem postanowiła zdawać do krakowskiej PWST; dostała się za pierwszym razem. Już następnego roku usłyszał ją Piotr Skrzynecki podczas jednego z występów „Cyrulika”. Zachwycony głosem młodziutkiej piosenkarki, wprowadził ją na już wówczas legendarną scenę w krakowskiej Piwnicy pod Baranami. 21-letnia Ewa Demarczyk po raz pierwszy wystąpiła wówczas wraz z Zygmuntem Koniecznym, który towarzyszył jej przy pianinie. To on skomponował później jej największe przeboje, m.in. „Czarne Anioły” (sł. Wiesław Dymny), „Groszki i róże” (sł. Julian Kacper, Henryk Rostworowski), „Pocałunki” (sł. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska), „Taki pejzaż” (sł. AndrzejSzmidt), „Wiersze wojenne” (sł. Krzysztof Kamil Baczyński). W tym samym 1962 r. nadszedł pierwszy sukces konkursowy podczas I Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenkarzy Studenckich w Krakowie; zaśpiewała wówczas piosenki Zygmunta Koniecznego: „Karuzela z madonnami” (sł. Miron Białoszewski) i „Taki pejzaż”. W rok później jej występ podczas festiwalu w Opolu zyskał miano artystycznego wydarzenia wielkiego formatu: „w ciągu jednego wieczora narodziła się gwiazda”, napisał Marek Karewicz. Ewa Demarczyk dosłownie zgarnęła wówczas wszystkie nagrody. Następna była nagroda specjalna podczas wspominanego już festiwalu w Sopocie (1964 r.); to właśnie tam polską wokalistką zachwycił się Coquatrix... Później przyszły nagrody i wyróżnienia na festiwalach zagranicznych, m.in. w Arezzo (1967 r.) i w Nancy (1969 r.). Sama artystka za jeden ze swoich największych sukcesów uważała koncert z okazji XX-lecia ONZ w Genewie; zaśpiewała wówczas „Wiersze wojenne”.
Współpraca z Zygmuntem Koniecznym trwała do 1966 r.; później drogi obojga artystów się rozeszły. Ewa Demarczyk podjęła artystyczną współpracę z kompozytorem Andrzejem Zaryckim, który tworzył dla niej piosenki do tekstów m.in. Mariny Cwietajewej („Babuni”, „Don Juan” – tłum. Danuta Wawiłow, Kazimierz Andrzej Jaworski), Osipa Mandelsztama („Skrzypek Hercowicz”, tłum. Wiktor Woroszylski), Johanna Wolfganga Goethego („Nähe des Geliebten”), czy Roberta Desnosa („Dans bien longtemps’). Wiele z tych utworów piosenkarka śpiewała w oryginalnych językach. Wykonywała także m.in. utwory krakowskiego poety i kompozytora Leszka Długosza („Nie ma nas”, sł. i muz. Leszek Długosz, ar. Andrzej Zarycki, „Piosenka pod choinkę”, sł. Leszek Długosz, muz. Andrzej Zarycki). W 1972 r. Ewa Demarczyk odeszła z Piwnicy pod Baranami; jej współpraca z Andrzejem Zaryckim trwała do 1984 r. Rok później artystka rozpoczęła działalność we własnym teatrze (Państwowy Teatr Muzyki i Poezji, znany jako Teatr Ewy Demarczyk w Krakowie), co było spełnieniem jej wielkiego marzenia. Niestety w 1997 r. burzliwa historia jej teatru zakończyła się w wyjątkowo dramatycznych okolicznościach (utrata siedziby). Artystka inspirowała wielu twórców młodego pokolenia; to w jej zespole zdobywał artystyczne szlify także już dziś nieżyjący Zbigniew Wodecki... Ewa Demarczyk po raz ostatni zaśpiewała 8 listopada 1999 r. w Teatrze Wielkim w Poznaniu; publiczność pożegnała ją owacją na stojąco. W 2000 r. wokalistka rozwiązała zespół. Wycofała się wówczas z życia publicznego. Jej odejście ze sceny pozostało owiane tajemnicą, nigdy nie powiedziała, dlaczego przestała śpiewać. Pozostały po niej nagrania piosenek, z których każda jest prawdziwą perełką kunsztu wokalnego i interpretacyjnego. Niewątpliwie polska muzyka utraciła jedną z najwybitniejszych artystycznych indywidualności stulecia.
W epoce postępującego spłycania i wulgaryzacji sztuki wokalnej i „łatwych karier” wątpliwej jakości talentów muzycznych Ewa Demarczyk pozostawiła niezwykłe przesłanie o odpowiedzialności jaka spoczywa na artyście estradowym. Powołaniem wokalisty powinno być bowiem przekazywanie publiczności prawdziwej sztuki na najwyższym poziomie.
Źródło: demarczyk.pl, viva.pl (Beata Nowicka), MM
Po ukochanym mieście Ewy Demarczyk oprowadza piękny krakowski album „Białego Kruka"
![Tysiącletni Kraków](https://bialykruk.pl/files/shop_products/img_1/tysiacletni-krakow_front.jpg)
Tysiącletni Kraków
Nie ma większego fotografika, specjalisty od Krakowa niż Adam Bujak. Swe rodzinne miasto fotografuje od ponad pół wieku! Wydał o starej stolicy Polski kilkanaście albumów; przyszedł czas na nowy. Bo też i miasto znowu sporo się zmieniło, wypiękniało. Czegóż nie ma w tym "Tysiącletnim Krakowie"? – i katedra, i najśliczniejsze kościoły, i zamek wawelski, pałace oraz stare kamienice, teatry oraz muzea, pomniki – długo by wymieniać.
Komentarze (0)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Wpisy są moderowane przed dodaniem.