Pomiędzy Wschodem a Zachodem. W kręgu myśli Feliksa Konecznego

Antidotum, czyli odtrutka, jakiś zaradczy środek na coś, na chorobę, schorzenie, dolegliwość. Antidotum to także możliwość eliminacji, neutralizacji czy zmniejszenia toksyczności jakiejś trucizny, która nas zatruwa. A więc antidotum to środek leczniczy.

Co jednak zrobić z ułomnościami, które nie niszczą, nie bolą? Wszak głupota i brak wiedzy nie boli, nawet nie dokucza. Jak się bronić przed kłamstwem, manipulacją, fałszywą ideologią, poprawnością polityczną, nowomową?

Poseł zapytany o datę wybuchu Powstania Warszawskiego odpowiada – w 1988 roku, a stan wojenny, według niego, wprowadzono rok później. Tak, to sekretarz SLD. Kilka lat później Dariusz Joński znowu nawiązuje do Powstania Warszawskiego, tym razem aby zadrwić z Jarosława Kaczyńskiego, który nie mógł brać udziału w Powstaniu, wszak urodził się po nim, w 1949 roku. Poseł pomylił syna z ojcem, Jarosława z Rajmundem Kaczyńskim, uczestnikiem Powstania, który został odznaczony krzyżem Virtuti Militari.

„Antidotum” to także kwartalnik redagowany przez „uzdolnionych” młodych dziennikarzy w wersji elektronicznej i pisany dla subskrybentów, który ma nam zapewnić kontakt z niemiecką kulturą i językiem. Finansowany jest przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydaje go Związek Młodzieży Mniejszości Niemieckiej w RP. To tylko pewna ciekawostka, ale charakterystyczna, gdyż wykazuje brak symetrii między polską pomocą dla Niemców i odwrotnie. Niemcy nie tylko nie oddali polskiego majątku zagrabionego przez ich ojców i dziadków podczas rozpętanej przez nich wojny, ale nadal nie finansują polskich organizacji w Niemczech, w tym ponad dwumilionowej mniejszości polskiej w Niemczech. Nie mają zamiaru przyznawać jej statusu mniejszości oraz związanych z tym praw. A mniejszość niemiecka w Polsce – licząca zaledwie 144 tys. obywateli! – ma nawet prawo do jednego mandatu poselskiego z urzędu i do wspomnianego kwartalnika.

Tu wyjaśniam moje określenie „Feliks Koneczny – Antidotum”. Przemyślenia tego wielkiego uczonego dotyczą najważniejszych zagadnień z zakresu prawa, religii, etyki, rodziny, małżeństwa, zbioru czynników duchowych i materialnych. Takie pojęcia jak cywilizacja, naród, państwo, społeczeństwo, zaprezentowane według własnej, oryginalnej metody badawczej Profesora, zachowują swój ponadczasowy wymiar. W tych wszystkich przemyśleniach można znaleźć antidotum na współczesny „kołoobłęd”, jak pisał Koneczny. „Kołoobłęd”, czyli to, co nazywamy dziś marksizmem kulturowym, który wygodnie ulokował się w wielu instytucjach państwa na umownym Zachodzie i Wschodzie Europy, aby kontynuować niszczenie współczesnych społeczeństw szczególnie w kulturze, sztuce i nauce.

Mój artykuł ma charakter dziennikarski, publicystyczny, stąd odniesienia w nim do obecnej polityki, mediów i ludzi walczących z wizją świata prof. Feliksa Konecznego, którego Polska powojenna zesłała na margines.