Miłosierdzie – szczególny przymiot Pana Boga. Jezu, ufam Tobie!
Koronka do Bożego Miłosierdzia w klasztornej kaplicy w Krakowie Łagiewnikach przed ołtarzem Jezusa Miłosiernego, gdzie znajdują się relikwie św. Siostry Faustyny. Fot. Adam Bujak W Objawieniu Bożym zawartym w Piśmie Świętym miłosierdzie jest szczególnym przymiotem Boga. (...)
Tajemnica Bożego Miłosierdzia stała się szczególnie aktualna dzięki misji św. Faustyny Kowalskiej (1905-1938), którą Jan Paweł II nazwał „darem Boga dla naszych czasów”. Tajemnica ta pomaga w odkrywaniu Boga obecnego w świecie i czynienia miłosierdzia wobec bliźnich.
Dar Boga dla naszych czasów
Św. Siostra Faustyna Kowalska przekazywała światu prawdę o miłości Boga do człowieka, mówiąc bardzo prostym językiem i wzywając do całkowitego zaufania w duchu wezwania – Jezu, ufam Tobie! Pomimo braku wykształcenia teologicznego starała się, zgodnie z wewnętrznym poleceniem Pana Jezusa, „pisać” i „mówić” o Bożym Miłosierdziu. Przeżywała ogromną trudność w wyrażaniu wielkości miłości Boga, który objawia się człowiekowi jako miłosierdzie. A jednak język tej prostej siostry zakonnej zadziwia niezwykłą różnorodnością, poetyką sformułowań, których używa, poszukując najtrafniejszych określeń dla wyrażenia nieskończoności i nieograniczoności miłosierdzia. Obejmuje ono wszystkich ludzi, a szczególnie grzeszników, otwierając przed słabym człowiekiem radosną perspektywę nadziei. Wychodzi z samej Istoty Boga będącego miłością, wytryskując obficie jak woda ze źródła, które nigdy się nie wyczerpuje. Ogarnia każdego człowieka czułą miłością.
Podstawą do mówienia i pisania o Bożym Miłosierdziu było dla św. Siostry Faustyny jej osobiste doświadczenie, na które składało się rozważanie tajemnicy Męki i Śmierci Chrystusa. Odwoływała się do przeżyć z codziennego rozmyślania, Mszy św. oraz adoracji Najświętszego Sakramentu, jak również podczas spowiedzi, która była dla niej zawsze spotkaniem z Bogiem miłosierdzia.
Poznając Miłosierdzie Boże w Chrystusie, który objawił je w swojej śmierci i zmartwychwstaniu, św. Faustyna dotykała najgłębszej tajemnicy Boga w Trójcy Świętej. Zbliżała się do miłosierdzia Ojca, Syna i Ducha Świętego. Apostołka Bożego Miłosierdzia zaskakuje jasnością teologicznego mówienia o Bożych prawdach, które poznawała w doświadczeniu mistycznym. Powtarzała niestrudzenie, że Trójca Święta jest źródłem miłości, która objawia się wobec człowieka jako Miłosierdzie. Podkreślając jedność miłości i miłosierdzia, odwoływała się do obrazu kwiatu i owocu: „Miłość Boża kwiatem – a miłosierdzie owoc” (Dz 949).
Pełnym objawieniem Bożego Miłosierdzia w historii jest dla św. Siostry Faustyny sam Jezus Chrystus, Słowo Wcielone, Boży Syn. Najpełniej ukazał miłość miłosierną Boga w swojej Męce i Śmierci, której symbolem jest Jego przebite Serce. Miłosierdzie Boga staje się bliskie człowiekowi dzięki ofierze złożonej przez Pana Jezusa na krzyżu, dając początek prawdziwego życia i szczęścia. Miłosierdzie, jako największy przymiot Boga, który określa Jego pełen życzliwości stosunek do człowieka, jest nieustannym cudem ukazującym wielkość Stwórcy wobec ludzkich słabości. Bóg stale zaskakuje swą wspaniałomyślnością. Przebacza grzechy, zapomina słabości, pozwala zaczynać od nowa. Na Jego miłosierdzie człowiek powinien odpowiedzieć bezgraniczną ufnością.
Dla Siostry Faustyny miłosierdzie jest zawsze „największym przymiotem” Boga. Jest formą miłości Boga okazywaną stworzeniu. Miłość Trójcy Świętej objawia się na zewnątrz jako początek istnienia świata i człowieka. Z miłości Bóg stworzył świat. Miłość miłosierna jest obecna w stworzeniu pierwszych rodziców – Bóg podzielił się miłością, powołując do życia Adama i Ewę; z miłości stworzył ich na swój obraz i podobieństwo (Rdz 1,27), obdarzył wolnością, rozumem i zdolnością kochania. Kiedy pierwsi rodzice odwrócili się od Boga przez grzech pierworodny, okazał ponownie swoje miłosierdzie, dając nadzieję przyjścia Zbawiciela, który zdepcze głowę węża (Rdz 3,14).
Bóg najpełniej okazał swoje miłosierdzie w przyjściu na świat Jego Syna. Poznanie tajemnicy Bożego Miłosierdzia zawdzięcza Siostra Faustyna łasce zbliżenia się do Pana Jezusa. Było to możliwe dzięki gorliwej modlitwie, jak również dzięki przyjęciu cierpienia i wytrwaniu przy Jezusie do końca. Apostołka Bożego Miłosierdzia szukała odważnie tej bliskości Chrystusa. Mimo ciężkiej pracy i licznych obowiązków pełnionych w klasztorze zawsze znajdowała czas na adorację i rozważanie Męki Pańskiej. Długie nocne godziny spędzała na modlitwie, towarzysząc cierpiącemu Jezusowi w Ogrójcu i na Golgocie. Starała się wówczas wczuwać w cierpienia, jakich doświadczał Pan Jezus, gdy rozmawiał z Ojcem, był bity przez żołnierzy, biczowany i ukoronowany cierniem. Św. Faustyna każdą Mszę świętą przeżywała jako Ofiarę, włączając się w nią przez składanie na ołtarzu swych małych ofiar.
Mistyczka z Krakowa nazywała Jezusa Miłosiernego „Królem miłosierdzia”, „miłosiernym Zbawicielem”, „Panem miłosiernym”, „Miłosierdziem Wcielonym”. Wielbiła Boga za możliwość poznania „największego przymiotu” i głoszenia „niepojętego miłosierdzia” całemu światu. Odkryła w wewnętrznym doświadczeniu, że jednocząc się z Sercem Jezusowym w Jego męce, najlepiej przyjmuje, wielbi i głosi Boże Miłosierdzie. Doświadczenie to dawało jej wewnętrzny pokój i pewność, iż pełni wolę Bożą. W zjednoczeniu miłości z Chrystusem Siostra Faustyna poznała, że Miłosierdzie Boże utrzymuje słabego człowieka w istnieniu, umacniając go w ziemskiej pielgrzymce. Miłosierdzie Boże ogarnia grzeszników, by się otworzyli na Boga i Jego łaski, otwierając się na nich w sakramentach: chrztu, pokuty i Eucharystii.
Boże Miłosierdzie w doświadczeniu Siostry Faustyny ma swoje źródło w Trójcy Świętej objawiającej się człowiekowi jako miłość Ojca bezgranicznie obdarzającego dobrem. Staje się bliskie jako miłość Syna ukazującego szczyt Bożego Miłosierdzia w męce, śmierci i zmartwychwstaniu, która jest dostępna w sakramencie pokuty i Eucharystii. Miłosierdzie Ducha Świętego oświeca umysł i zapala serce, aby człowiek mógł rozpoznać w wydarzeniach codziennego życia obecność Bożej dobroci. Poznając „największy przymiot Boga” i doświadczając w swoim sercu wielkości Bożego Miłosierdzia, Siostra Faustyna głosiła je poprzez czyny miłosierdzia i modlitwę o Boże Miłosierdzie dla bliźnich i całego świata.
W przesłaniu, jakie Pan Jezus przekazał Siostrze Faustynie, na pierwsze miejsce wysuwa się obietnica, że będzie ona „na wieki” świadkiem Bożego Miłosierdzia, głosząc swoją osobą wielkie Miłosierdzie Boże. Do obietnicy tej została dołączona druga, że przez nią „przejdą promienie miłosierdzia na świat”, to znaczy, że będzie w szczególny sposób wypraszać miłosierdzie dla świata. Podstawowym zadaniem Siostry Faustyny jako szafarki Bożego Miłosierdzia było pisanie i mówienie o nim oraz wypraszanie miłosierdzia dla świata. Do niej Pan Jezus kierował prośbę o pomoc w zbawianiu grzeszników.
Przekazując Siostrze Faustynie orędzie Miłosierdzia, Pan Jezus wzywał ją do pełnienia miłosierdzia wobec bliźnich. Podał trzy sposoby: „…pierwszy czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku Mnie”. Bez uczynków miłosierdzia próżna byłaby cześć oddawana obrazowi oraz święto Miłosierdzia.
Doświadczenie Bożego Miłosierdzia oznaczało dla św. Siostry Faustyny doświadczenie tajemnicy Miłosierdzia i przyjmowanie konkretnych postaw, które wypływają z poznania największego przymiotu Boga. Wyrażało się w postawie dziecięcego zaufania Bogu i kształtowaniu swoich postaw według miłosierdzia. Obejmowało przekazywanie tej prawdy światu i wypraszanie miłosierdzia dla świata. Św. Siostra Faustyna, przyjmując styl życia według Miłosierdzia Bożego, uczestniczy jednocześnie w udzielaniu łask Jezusa Miłosiernego. Jej szafarstwo wynika z tajemnicy świętych obcowania i jest wypełnieniem obietnic Pana Jezusa, że jej misja nie skończy się wraz z jej śmiercią. Św. Faustyna fascynuje prostotą i pokorą stylu życia według Miłosierdzia Bożego. Zapala do podjęcia drogi całkowitego zaufania Bogu i pełnienia Jego misji.
(...)
Apostolska misja
Obowiązek głoszenia Bożego Miłosierdzia jest podstawowym wymiarem misji wobec świata powierzonej Apostołom przez Chrystusa. Misja ta jest przedłużeniem tradycji proroków Starego Testamentu i wiernym wypełnieniem posłannictwa Pana Jezusa, polegającego na ukazaniu człowiekowi Boga, Ojca miłosierdzia.
W Piśmie Świętym Nowego Testamentu imię apostoła (gr. apostolos, od czasownika apostello – „posłać”, wskazuje na osobę reprezentującą kogoś, występującą w jego imieniu – Mt 10,2) nosili uczniowie Chrystusa, wybrani przez Niego do głoszenia Dobrej Nowiny. Św. Paweł nazywa siebie „apostołem pogan” (Rz 11,13). Imię „apostoł” odnosi się również do uczniów św. Pawła – Tymoteusza (1 Tes 2,7) i Barnaby (1 Kor 9,6). Zadanie Apostołów polegało na głoszeniu Ewangelii i wypędzaniu złych duchów (Mk 6,3.14), przemawianiu w imieniu Chrystusa (Mk 6,6-13), rozdzielaniu chleba na pustyni (Mt 14,19). Po Zmartwychwstaniu Apostołowie świadczyli, że Chrystus zmartwychwstały jest tym samym, którego oni znali, gdy chodził po ziemi i czynił cuda (Dz 1,8.21). W centrum nauczania jest prawda o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, który przyszedł na ziemię, by objawić miłość Ojca do człowieka.
Dziś imię apostołów z urzędu noszą biskupi, następcy Dwunastu, w których władzy apostolskiej uczestniczą kapłani i diakoni, otrzymujący wraz ze święceniami misję głoszenia Dobrej Nowiny. W misji apostolskiej uczestniczą też wszyscy uczniowie Chrystusa na mocy kapłaństwa powszechnego.
Ks. prof. Jan Machniak
*
Powyższe fragmenty pochodzą z artykułu ks. prof. Jana Machniaka, który w całości ukazał się w miesięczniku WPIS nr 125.
(AD)
Zapraszamy do naszej Księgarni Internetowej po miesięcznik WPIS oraz po książki pogłębiające naszą wiarę:
WPIS 03/2025 (e-wydanie)
Marcowy numer „Wpisu” – Waszego ulubionego miesięcznika, jest już dostępny! Jak każdego miesiąca przygotowaliśmy dla Was cały cykl felietonów na aktualne tematy, podobnie jak serię artykułów powiązanych z bieżącymi rocznicami i wydarzeniami.
Prenumerata miesięcznika WPIS na rok 2025. Wydanie drukowane
Miesięcznik „Wpis” już od piętnastu lat pozostaje wierny swym założeniom i przedstawia Czytelnikom podstawowe wartości, a więc wiarę, patriotyzm i sztukę.
Publikują u nas tak znakomici autorzy, jak m.in.: Adam Bujak, ks. prof. Waldemar Chrostowski, Leszek Długosz, prof. Ryszard Kantor, dr Marek Klecel, ks. prof. Janusz Królikowski, prof. Grzegorz Kucharczyk, dr Monika Makowska, prof. Aleksander Nalaskowski, prof.
AUDIOBOOK Dzienniczek św. Siostry Faustyny - czytany przez Halinę Łabonarską
„Dzienniczek” św. Siostry Faustyny to najczęściej tłumaczone polskie dzieło na świecie, ale przede wszystkim to perełka literatury mistycznej. Jest to lektura, która człowieka autentycznie zmienia i dotyka w samej duszy. Bóg każdemu z nas pokazuje drogę do świętości, ale z Siostrą Faustyną obcował bezpośrednio i bezpośrednio do niej przemawiał.
Apostołowie Bożego Miłosierdzia
Wydarzenia z życia św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II ukazane w tej książce lepiej pomagają dostrzec Boży plan zarówno wobec tych dwojga wielkich Apostołów Bożego Miłosierdzia, jak i krzewienia na cały świat orędzia o miłosiernej Miłości Boga. Pan Jezus najpierw wybrał na powiernicę swej wielkiej tajemnicy prostą, słabo wykształconą, ale wybitnie pobożną dziewczynę o znakomitej pamięci.
Słowo Boże z Łagiewnik. Dzieje i czyn świętej Siostry Faustyny
Wydanie specjalne, poszerzone. Przepiękna, złota szata graficzna. Mistrzowskie fotografie Adama Bujaka. Album przedstawia życie św. Siostry Faustyny i dzieje kultu Miłosierdzia Bożego. Zawiera bogato ilustrowaną biografię św. Siostry Faustyny, a także prezentację Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach ze wstępem kustosza Sanktuarium ks. bp. Jana Zająca. Pięknie zaprezentowane są wszystkie kaplice Sanktuarium.
Dar Boga Miłosiernego
Pełnometrażowy, profesjonalny film ilustrujący życie, kult i posłannictwo św. Siostry Faustyny od jej narodzin, aż po najnowsze wydarzenia i konsekrację Bazyliki Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach przez św. Jana Pawła II. Miejsca: Świnice Warckie, Warszawa, Łódź, Wilno, Płock, Kraków, Rzym. Wypowiedzi: Jan Paweł II, ks. kard. Franciszek Macharski, Ernest Bryll, Adam Bujak, Maja Komorowska, ks.prof. Jan Machniak, Dorota Segda, s.
Komentarze (0)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Wpisy są moderowane przed dodaniem.