Pójdźmy za Jezusem! 12 pięknych opowieści eucharystycznych

Ostatnia Wieczerza

Apostołowie Piotr i Jan idą żwawym krokiem w kierunku jednej z wielkich bram Jerozolimy. Poprzedniego dnia zadali Jezusowi pytanie:
- Gdzie chcesz, abyśmy przygotowali się do Paschy?
Jezus im odpowiedział:
- Idźcie do miasta, spotkacie tam mężczyznę niosącego dzban wody. Podążcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiedzcie właścicielowi, że pragnę u niego świętować Paschę.
I rzeczywiście, ledwo weszli do miasta, zobaczyli przed sobą mężczyznę niosącego dzban wody. Podążając za nim, dochodzą do wielkiego dziedzińca jakiegoś domu. Bez trudu odnajdują Marcusa, zajętego wraz ze swymi sługami wypełnianiem oliwą kilku dzbanów.

Piotr zabiera głos:
- Witaj, Marcusie! Nasz Pan, Jezus, chciałby świętować u ciebie posiłek Paschy.
Natychmiast Marcus prowadzi ich na piętro i pokazuje wielkie pomieszczenie z mnóstwem poduszek. Wszystko odbywa się dokładnie tak, jak powiedział im Jezus. Piotr i Jan, nie zwlekając, zaczynają przygotowywać wieczerzę paschalną.
Gdy nastaje wieczór, Jezus przybywa do domu wraz z dwunastoma apostołami, ale przed rozpoczęciem posiłku wstaje, zdejmuje płaszcz i bierze płótno, którym obwiązuje się w pasie. Wlewa wodę do miski i dokładnie tak, jak robią to niewolnicy, zaczyna obmywać stopy swych uczniów. Potem wyciera je płótnem. Gdy nadchodzi kolej Piotra, ten się złości:
- Ty, Panie, miałbyś obmywać mi stopy? Nie, na pewno nie, nigdy!
Ale Jezus odpowiada łagodnie:
- Nie rozumiesz tego, co czynię, w chwili obecnej, ale zrozumiesz później.
I Piotr ostatecznie pozwala sobie umyć stopy......
Następnie Jezus wkłada ponownie swój ubiór i powraca na swe miejsce przy stole. Tłumaczy uczniom:
- Daję wam przykład: wy również musicie myć sobie nawzajem stopy. W królestwie Bożym największy jest ten, który służy innym.

Jezus i Jego uczniowie zaczynają spożywać wieczerzę. Ale ten posiłek paschalny jest inny od pozostałych: jest ostatnim posiłkiem Jezusa z Jego przyjaciółmi. On wie, że niedługo umrze, i chwila jest przejmująca.

Jednak najbardziej rozdziera serce Jezusa to, że wie, iż Judasz wyda Go wkrótce za trzydzieści srebrników tym, którzy pragną Jego śmierci. Wieczerza ledwo się zaczęła, gdy Jezus, wstrząśnięty, oświadcza:
-Doprawdy powiadam wam, jeden z was mnie wyda.

Apostołowie patrzą na siebie nawzajem, nie wiedząc, o kim mówi Jezus... Oni również są smutni i pytają kolejno:
- Czyżbym miał to być ja?
Gdy Judasz również powtarza pytanie:
-Czyżbym miał to być ja?
Jezus, ze ściśniętym sercem, odpowiada:
- Ty to mówisz.
Judasz wychodzi od razu. Zapadła już noc.

Jezus, zanim umrze, chce pozostawić swym przyjaciołom, i również nam wszystkim, prawdziwy skarb, największy z wszystkich swych darów. Chce oddać wszystko, co ma, wszystko, włącznie z sobą...
Zatem bierze chleb, który leży na stole, błogosławi go, wznosi oburącz, spoglądając w niebo. Potem rozdaje go wszystkim i mówi:
-Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, to jest bowiem Ciało moje.
Następnie bierze kielich wina, który również znajduje się na stole, modli się w ten sam sposób i mówi:
- Bierzcie i pijcie z niego wszyscy, to jest bowiem kielich Krwi mojej, która za was będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
Apostołowie, którzy podążają za Jezusem od dawna i byli świadkami wszystkiego, co uczynił, dobrze zrozumieli, iż jest synem Boga. Wiedzą, że to, co Jezus im właśnie powiedział, jest prawdą i nawet jeżeli Jego słowa są nieco tajemnicze, milczą.
Ich serca są wypełnione miłością, zwłaszcza gdy Jezus dodaje:
- To czyńcie na moją pamiątkę.

Od tego dnia apostołowie i ich następcy, czyli biskupi i księża, odtwarzają wiernie to, co uczynił Jezus, tak jak o to prosił. Jest to Msza święta, podczas której możemy jednoczyć się z Nim i tak jak apostołowie podczas Ostatniej Wieczerzy przyjąć Ciało i Krew Jezusa. Hostia to sam Jezus, który przybywa, aby zamieszkać w naszym sercu!