„Bogu dziękujcie, ducha nie gaście”. 35 lat temu św. Jan Paweł II dwukrotnie odwiedził Ojczyznę
Św. Jan Paweł II. Fot. Adam Bujak Przed 35 laty, w 1991 r., Ojciec Święty Jan Paweł II aż dwa razy odwiedził swoją umiłowaną Ojczyznę – podczas czwartej podróży apostolskiej do Polski na początku czerwca oraz w ramach Światowych Dni Młodzieży w Częstochowie w połowie sierpnia. Jak opisuje to wybitna katolicka pisarka Jolanta Sosnowska we wstępie do wyboru ówczesnych homilii i przemówień Papieża Polaka „Nauczanie wolnego narodu”:
„Po roku 1989 Ojciec Święty dostrzegł duże zdezorientowanie rodaków, którzy na początku transformacji ustrojowej zaczęli ulegać natarczywej antykościelnej i antykatolickiej narracji postkomunistycznych polityków i mediów, przebranych dla niepoznaki w liberalne szaty. Propaganda ta szła tym razem bardziej z Zachodu, gdzie nie brakowało przeróżnych lewackich ośrodków, niż ze Wschodu – to było szczególnie mylące dla większości Polaków. Św. Jan Paweł II postanowił zaradzić temu pogubieniu.
Zbliżała się kolejna apostolska pielgrzymka do Ojczyzny, pierwsza do Polski uwolnionej z kajdan komunizmu; Papież wybrał najbardziej klarowny sposób nauczania narodu i sięgnął do podstaw. Postanowił przypomnieć rodakom Dekalog. I tak między 1 a 9 czerwca w 1991 r. objaśniał – przykazanie po przykazaniu – fundamentalne prawdy wiary. Skierował swe nauczanie (…) do narodu wolnego. Ale jednak zagrożonego. Św. Jan Paweł II nie chciał, by odzyskana wolność, okupiona w bliższej i dalszej przeszłości krwią setek tysięcy polskich patriotów, została zamieniona w nowy rodzaj zniewolenia i znieprawienia – w egoistyczną swawolę. Musimy ‘przezwyciężyć nie tylko kryzys społeczno-ekonomiczny, ale także kryzys moralny’, mówił. Nie wszyscy jednak dostrzegali rysy na moralności narodu.
Karol Wojtyła od dawna, jeszcze jako krakowski metropolita, dostrzegał negatywne zmiany zachodzące w zachodniej cywilizacji, zwłaszcza po tzw. rewolucji obyczajowej (seksualnej) 1968 r. Papież nie chciał, by Polacy błądzili i powtarzali błędy innych ‘nowoczesnych’ nacji, które coraz częściej w imię bliżej niesprecyzowanego postępu wyrzekały się chrześcijaństwa. Przed wyjazdem do Polski przygotował specjalny cykl homilii. Jak współczesny prorok i apostoł jeździł przez dziewięć dni od miasta do miasta i wyjaśniał, tłumaczył, przekonywał. Jak na dłoni wykazywał, że Boże nakazy odnoszą się do konkretnych, najbardziej bieżących problemów. Jego słowa poruszały do głębi – tych oczywiście, którzy chcieli słuchać.
Kierując się po raz kolejny ojcowsko-braterską miłością Następcy Chrystusa na Ziemi oraz troską szczerego patrioty, przystawiał Polakom przed oblicza lustro, by mogli się w nim przejrzeć, zobaczyć samych siebie. Nalegał, póki jeszcze czas, by nie schodzili z Bożych dróg. Lustro jeszcze nie zostało roztrzaskane, choć już zarysowane. Niewątpliwie tamta pielgrzymka powstrzymała rozpad, przynajmniej na jakiś czas. Oceniamy ją dziś, po upływie 30 lat [tekst pochodzi z 2021 r. – przyp. red.], i chłoniemy papieskie słowa z większym przejęciem niż wtedy. Od tamtego czasu bowiem jego przestrogi nic nie straciły na aktualności. Wprost przeciwnie! Nie tylko pokazują trafność diagnozy, ale też słuszność zaordynowanej terapii; problem w tym, że nie wszyscy wymagający leczenia zastosowali się do jego rad.
W czerwcu 1991 r. św. Jan Paweł II otwarcie dementował wiele nowoczesnych kłamstw, które zajmowały miejsca tych spod znaku czerwonej gwiazdy, oraz strącał z piedestałów wiele nowych bożków, mających stać się erzacem po ogłoszeniu ‘śmierci Boga’. Papież rozumiał, że nadszedł czas dokonywania zasadniczych wyborów, od których zależeć będzie kształt nie tylko przyszłości jego Ojczyzny, ale też zbudowanej na chrześcijaństwie zachodniej cywilizacji, do której od swoich narodzin przynależy Polska. Na fali zachłyśnięcia się pseudowolnością, pseudonauką i pseudopostępem wielu oczekiwało papieża równie ‘nowoczesnego;, akceptującego ideologiczne nowinki, papieża-kumpla. Zobaczyli go co prawda równie dowcipnego jak zawsze, ale przy tym surowego i poważnego, a nawet chwilami rozgniewanego. Zobaczyli papieża-ojca. To się nie spodobało, u niektórych wywoływało nawet oburzenie. Papież nie akceptował atmosfery beztroski i używania życia. Kołatał do ludzkich sumień – wprost nimi wstrząsał – przyzywając mocy Ducha Świętego, by ‘osadził słowo prawdy w nowej rzeczywistości Polski’.
W pamiętnym roku 1991 Ojciec Święty przybył do Polski dwukrotnie – w czerwcu i w sierpniu – przywożąc w darze nie tylko swoją obecność, nauczanie adresowane do wielu różnorodnych grup społecznych, wspólną modlitwę, ale i cztery beatyfikacje – bpa Józefa Sebastiana Pelczara, matki Bolesławy Lament, ojca Rafała Chylińskiego i Anieli Salawy”.
Fragment pochodzi ze zbioru homilii i przemówień Jana Pawła II z 1991 r. „Nauczanie wolnego narodu”, wybór i redakcja Jolanta Sosnowska, wyd. Biały Kruk.
PAKIET Hetman Chrystusa - komplet tomów 1-4 w promocyjnej cenie
Książka ta zrodziła się z fascynacji polskim Papieżem i z niezgody na traktowanie go jako dobrotliwego staruszka i miłośnika kremówek, na umniejszanie jego postaci, przebogatego dorobku i ogromnego autorytetu. Ojciec Święty jawi się tu jako osobowość zachwycająca – pasterz wyrazisty, konsekwentny, inteligentny, odpowiedzialny i odważny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 1
Książka ta zrodziła się z fascynacji polskim Papieżem i z niezgody na traktowanie go jako dobrotliwego staruszka i miłośnika kremówek, na umniejszanie jego postaci, przebogatego dorobku i ogromnego autorytetu. Ojciec Święty jawi się tu jako osobowość zachwycająca – pasterz wyrazisty, konsekwentny, inteligentny, odpowiedzialny i odważny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 2
Drugi tom „Hetmana Chrystusa” wkracza w kolejny intensywny rozdział ewangelizacji świata tylko przyhamowany próbą zabójstwa Papieża Polaka. Odbywamy z Janem Pawłem II następne podróże po świecie, w tym bardzo niebezpieczne, do targanych wojnami domowymi państw Ameryki Łacińskiej i Afryki, do obcych wyznaniowo krajów azjatyckich, do wielu krajów wyspiarskich, a także dwie pielgrzymki do Ojczyzny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 3
Dopóki żył Papież Wojtyła, dopóki paliły się światła w oknach jego apartamentów wychodzących na Plac św. Piotra, dopóty świat wydawał się być jeszcze w błogosławionych ryzach piękna, dobra i prawdy. Ten biskup w bieli miał bowiem dar jednoczenia ludzi na całym świecie wokół światła Chrystusowej nauki.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 4
Cóż z tego, że ciało słabło, skoro ani duch, ani Jego umysł nie gasły; Papież Polak nie zamierzał schodzić z krzyża. Ostatni tom „Hetmana Chrystusa”, opowiadając o schyłku pontyfikatu, opowiada zarazem o nadal intensywnej posłudze, o heroicznym wypełnianiu Piotrowej misji aż do ziemskiego końca.
Ojciec Święty nie miał spokojnej starości.
Komentarze (0)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Wpisy są moderowane przed dodaniem.