100 lat Fatimy

100 lat Fatimy - okładka
  • promocja

To już sto lat od Objawień Matki Bożej w Fatimie. W ciągu minionego wieku przez świat przetoczyły się krwawe wojny, totalitaryzmy i rozmaitego rodzaju kataklizmy zabijające zarówno ludzkie ciała, jak i dusze. Orędzie Maryi - Jej prośba o nawrócenie i pokutę - nadal pozostaje aktualne.  Książka opowiada o widzeniach trojga fatimskich...

Autorzy: Adam Bujak, ks. Jan Machniak, Nelson Pereira

liczba stron: 128
format: 200x260 mm
papier: kredowy 130g
oprawa: twarda
ISBN: 978-83-7553-221-0
Zarejestruj się aby otrzymać rabat 25% na pierwsze zamówienie oraz 20% na kolejne zamówienia! Darmowa dostawa zamówień powyżej 120zł.
Dostępność: duża ilość
Cena: 30,80 zł 44,00 zł 30.80 PLN
quantity szt.
dodaj do przechowalni
Pin It

Opis

To już sto lat od Objawień Matki Bożej w Fatimie. W ciągu minionego wieku przez świat przetoczyły się krwawe wojny, totalitaryzmy i rozmaitego rodzaju kataklizmy zabijające zarówno ludzkie ciała, jak i dusze. Orędzie Maryi - Jej prośba o nawrócenie i pokutę - nadal pozostaje aktualne. 

Książka opowiada o widzeniach trojga fatimskich Pastuszków, ukazując ich samych oraz ówczesne wydarzenia - także na archiwalnych fotografiach (stuletnich!). Oprowadza po "Świętej Ziemi Maryi", pokazuje związek fatimskiej tajemnicy z papieżami, szczególnie ze św. Janem Pawłem II. Czytamy o nieustannym cudzie Fatimy, o tym jak tajemnica powierzona Pastuszkom wstrząsnęła światem. Największym świadkiem spełnienia obietnic fatimskich okazał się Papież Polak, który bardzo przyczynił się do rozwoju i rozprzestrzenienia fatimskiej pobożności - stąd w książce poświęcono mu sporo miejsca. 

Wzruszające i przenikające do głębi opowieści doskonale ilustrują fotografie Adama Bujaka, który pielgrzymował z aparatem fotograficznym po Fatimie i okolicach, towarzysząc również św. Janowi Pawłowi II w jego spotkaniach z "Panią ubraną na biało" w fatimskim sanktuarium, na Watykanie i na Krzeptówkach.

Przeglądaj książkę

Spis treści

Nelson Pereira

Tajemnica powierzona Pastuszkom wstrząsnęła światem          6

Ziemia Świętej Maryi          8

Objawienia Anioła w 1916 r.          15

Rok 1917 - Cova da Iria          19

Nieustający cud Fatimy          38

Kula w koronie Matki Bożej          44

 

Ks. prof. Jan Machniak

Św. Jan Paweł II świadek spełnienia obietnic fatimskich          74

Poddani największym prześladowaniom od czasów pierwszych wieków chrześcijaństwa          77

Nabożeństwa fatimskie w Polsce          81

Jan Paweł II w tajemnicy fatimskiej          93

Odczytywanie sensu zamachu          96

Zawierzenie świata Niepokalanemu Sercu Maryi          102

Modlitwa Wielkiej Nowenny Fatimskiej wg słów aktu zawierzenia Jana Pawła II          108

Człowiek bez Boga nie jest w stanie pokonać zła          113


Przeczytaj fragment

Nieustający cud Fatimy

 

Przed objawieniami Portugalia była jednym z bardziej zeświecczonych krajów świata, zdominowanym przez masonerię i intensywną antyreligijną propagandę. Fatima odwróciła proces, który ewoluował przez cały wiek XIX, by zaowocować w 1910 r. rewolucją republikańską oraz wydaną kilka miesięcy później ustawą o rozdziale Kościoła od państwa. Jej twórca, Afonso Costa, wypowiedział wtedy pamiętne słowa: „Dzięki temu prawu w ciągu dwóch pokoleń katolicyzm zostanie całkowicie usunięty z Portugalii”. Następstwem ustawy był dekret rozwiązujący konwenty i klasztory oraz wszelkiego rodzaju domy zakonne, a w konsekwencji konfiskata dóbr kościelnych i próby bezustannego ingerowania w decyzje władz Kościoła. W skutek tej polityki w całym kraju pozostały najwyżej trzy seminaria duchowne, księżom zakazano noszenia sutanny, do szkół wprowadzono programową laicyzację

24 maja 1911 r. w encyklice Jamdudum in Lusitania papież Pius X potępił i odrzucił tę ustawę. Odpowiedzią rządu republiki Portugalii było zerwanie stosunków z Watykanem i jeszcze zacieklejsze prześladowania. Większość hierarchii kościelnej skazana została na banicję, wielu księży uwięziono i torturowano. W 1917 r. splądrowano w kraju 69 kościołów i kaplic, a 42 w samej Lizbonie. W wielu miejscach profanowano Najświętszy Sakrament. Wszystko to działo się za przyzwoleniem policji i wymiaru sprawiedliwości. 

Pochodząca jeszcze z czasów objawień kapliczka fatimska, która do dziś znajduje się w samym sercu większej, przystosowanej dla liczniejszych rzesz pielgrzymów kaplicy, ma dach wykonany z drewna przywiezionego z północnej Syberii. W marcu 1922 r. zapamiętali wrogowie objawień próbowali wysadzić ją w powietrze. Z pięciu podłożonych bomb cztery eksplodowały. Jednakże wraz z objawieniami w Cova da Iria zaczął wiać nowy wiatr – wiatr pokoju. Jeszcze w 1917 r. nowy rząd przedsięwziął pierwsze kroki zmierzające do zaprzestania w kraju antyklerykalnych działań administracyjnych, rok później nawiązano ponownie stosunki z Watykanem, powracać zaczęły rodziny zakonne. Masowe pielgrzymki do Fatimy, świadectwa licznych uzdrowień zarejestrowane w całym kraju przełamały w końcu opory i doprowadziły do prawdziwej religijnej odnowy na szeroką skalę. Znowu zakwitły powołania, zapełniły się seminaria duchowne. 

W 1940 r. Portugalia podpisała z Watykanem konkordat, w którym katolicyzm określony został jako religia narodu portugalskiego oraz zagwarantowana została wolność Kościoła wobec władzy państwa. Fatima przyniosła Portugalii łaskę powrotu do Boga. Portugalski naród zawdzięcza Pani z Cova da Iria jeszcze inny nieoceniony dar – od 1917 r. zaznacza się stopniowa poprawa, a w 1926 r. zażegnane zostają walki wewnętrzne i definitywnie następuje pokój. W 1931 r. biskupi portugalscy odpowiadają na wezwanie Matki Bożej i dokonują uroczystego aktu poświęcenia narodu Niepokalanemu Sercu Maryi. Fatimskiej Pani przypisują Portugalczycy uratowanie ich ojczyzny od ruin i przelewu krwi, które przyniósł Hiszpanii komunistyczny terror. W maju 1936 r., dwa miesiące przed pierwszymi strzałami w Barcelonie i Madrycie, Episkopat Portugalii składa Matce Bożej ślub odbycia pielgrzymki narodowej do Cova da Iria, gdy ojczyzna uratowana zostanie od plagi komunizmu. Mimo dwóch lat bezustannych wysiłków międzynarodówki komunistycznej, nie udaje się jej zakłócić społecznego i politycznego życia Portugalii. 13 maja 1938 r. 500 tys. pielgrzymów udaje się do Fatimy. 

Od czasu wojny domowej w Hiszpanii także nad Portugalią wisiała groźba wojny światowej. W liście wysłanym do Piusa XII siostra Łucja wskazuje na portugalski przykład – przeświadczona, iż jej ojczyzna nie będzie musiała angażować się w tę wojnę; ma tego pewność, mimo że to dopiero początek światowego konfliktu. Ona, która widziała Matkę Bożą podkreśla, że sprawa poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi jest niezwykle pilna. Pisze też: „Nasz Pan obiecuje, iż ze względu na dokonany przez Ich Eminencje biskupów portugalskich akt poświęcenia Narodu Niepokalanemu Sercu Maryi, zostanie roztoczona podczas tej wojny specjalna opieka nad naszą ojczyzną. Opieka ta ma być dowodem na to, że podobnych łask udzieliłby Bóg także innym narodom, jeśli dokonałyby one takiego jak Portugalia aktu poświęcenia”.

Wdzięczność zwykłych ludzi znalazła wyraz w ofiarowaniu 13 października 1942 r. figurze Matki Bożej Fatimskiej przebogatej korony ze złota i drogocennych kamieni. Zrobiono ją z klejnotów, które portugalskie kobiety wielkodusznie oddały na ten cel. Dziś zdobi ona głowę figurki Fatimskiej Pani. Kiedy Łucja po raz pierwszy ujrzała przywiezioną do kościoła parafialnego w Fatimie figurkę Matki Bożej, która do dziś jest w Kaplicy Objawień, powiedziała: „Jest bardzo podobna. Bardzo dobrze oddaje wszystko: i fason sukni, i płaszcz, pozycję rąk i wiszącego różańca, wszystko jest bardzo podobne. Tylko nasza Pani była jeszcze piękniejsza: była biała, ale taką bielą, która daje światło”. Figurkę przywieziono do Fatimy w maju 1920 r. Za trzy miesiące miał się wydarzyć „cud nad Wisłą” – jedna z tych bitew, które, jak określają historycy, odmieniły losy świata.

 

Trzecia tajemnica fatimska 

Ujawniono ją dopiero 13 maja 2000 r. podczas beatyfikacji Franciszka i Hiacynty Marto w Fatimie, co związane jest ściśle z osobą Jana Pawła II i jego pontyfikatem. Można przypuszczać, iż wcześniejsi papieże, począwszy od Piusa XII, nie decydowali się na jej opublikowanie, gdyż zawierała groźbę zamachu na któregoś z nich. W profetycznej wizji dzieci widziały bowiem „ubranego na biało biskupa”, modlącego się za wszystkich wiernych i „kierującego z trudem swe kroki ku Krzyżowi, podążającego wśród ciał tych, którzy zostali umęczeni”. Ubrany na biało biskup padał od strzału z broni palnej. 

Po zamachu na Placu św. Piotra 13 maja 1981 r. Jan Paweł II zrozumiał, że to jego osobę ujrzeli pastuszkowie w lipcu 1917 r. Dlatego w liście do episkopatu Włoch napisał: „To matczyna ręka prowadziła kulę, a umierający Papież wieziony do Polikliniki Gemelli zatrzymał się u wrót śmierci. (…) Ten strzał na Placu Świętego Piotra powinien był pozbawić Papieża życia. (…) Stało się jednak inaczej i śmiertelny pocisk nie wykonał tego, do czego był przeznaczony, Papież zaś żyje – żyje, aby służyć!”. Kiedy w 10. rocznicę zamachu, w maju 1991 r., Jan Paweł II pielgrzymuje do Fatimy, mówi o cudownej opiece Matki Bożej: „Dałaś poznać się jako Matka (…) w tamten dzień 13 maja 1981 roku, kiedy to czułem blisko siebie Twoją zbawienną obecność”. Dwa dni później w Rzymie, powie podczas audiencji generalnej do Polaków, iż dzięki cudowi z Placu św. Piotra został „wprowadzony w doświadczenie Fatimy, przeżywane przez Kościół”.

Zamach obudził w też w Ojcu Świętym świadomość bycia przynaglonym do spełnienia w końcu prośby Matki Bożej Fatimskiej o poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu. Wobec zagrożonego nuklearną wojną świata, w którym Rosja kontynuuje „szerzenie swych błędów”, Papież pochodzący z ziemi umęczonej wojnami i prześladowaniami Kościoła wie, iż z Fatimą związany jest już na zawsze i że ocalony został po to, by Niepokalane Serce Maryi zatryumfowało, by nawróciła się Rosja i by zapanował na świecie pokój. Wie, że nie ma czasu do stracenia. W pierwszą rocznicę zamachu pielgrzymuje do Fatimy, by podziękować Matce Bożej za uratowanie życia i dokonuje aktu poświęcenia. Kiedy jednak wraca do Rzymu, otrzymuje od siostry Łucji wiadomość, że mimo iż tekst aktu poświęcenia jest zgodny z tym, o co Maryja prosiła, to nie został spełniony inny ważny warunek – akt nie został dokonany w łączności ze wszystkimi biskupami świata. 

Ojciec Święty przygotowuje więc nowy akt i z odpowiednim wyprzedzeniem wysyła go do wszystkich biskupów świata z prośbą, by dokonali go w modlitewnej z nim łączności. Figurka Matki Bożej Fatimskiej z Kaplicy Objawień w Cova da Iria zostaje przywieziona do Rzymu, gdzie 25 marca 1984 r., w święto Zwiastowania, Jan Paweł II uroczyście dokonuje aktu poświęcenia, o który prosiła Maryja. Osobista zażyłość Papieża z Matką Bożą przebija w słowach pożegnania, które do niej tego dnia kieruje „Nasza Pani Fatimska, Ty, którą czcimy tak szczególnie i której tyle zawdzięczamy, także w sensie najbardziej intymnym i osobistym, oto zechciałaś nawiedzić nas w tak ważnym dniu, tutaj, w Rzymie. Jakże Ci jesteśmy wdzięczni! Jakże Ci dziękujemy! Jakże wielką radość i łaskę nam wyświadczyłaś Twoją obecnością, powiem nawet – osobistą!”. Następnie zbliżywszy się do Figurki Ojciec Święty pocałował jej stopy. „Nigdy dotąd żaden papież nie zaszedł tak daleko w posłuszeństwie – dokonując publicznego aktu, na skalę Kościoła powszechnego – na prośbę osoby, która miała widzenie” – skomentuje to wydarzenie teolog Réne Laurentin.

Kiedy byliśmy świadkami demontażu komunistycznej machiny, powracała do nas obietnica Maryi: „Ojciec Święty poświęci mi Rosję, a ta się nawróci…”. Przypomnieliśmy sobie o tym, gdy w 2000 r. treść trzeciej tajemnicy fatimskiej ujawnił kard. Angelo Sodano: „Wydarzenia z 1989 r. doprowadziły – czy to w Związku Radzieckim, czy w licznych krajach bloku wschodniego – do upadku komunistycznego reżimu, w którym panował walczący ateizm”.

Obchodzone 13 października 1991 r. uroczystości w sanktuarium w Fatimie z udziałem Jana Pawła II transmitowały na żywo do wszystkich republik radzieckich państwowe radio i telewizja. Obecny na nich apostolski zarządca europejskiej części Rosji, abp Tadeusz Kondrusiewicz, przybyły tam z grupą rosyjskich katolików ze łzami w oczach mówił: „Przez ponad 70 lat nie było wolności religijnej. Tylko w samej Rosji europejskiej po 1917 r. z istniejących 150 kościołów katolickich pozostały zaledwie dwa, jeden w Moskwie, jeden w Leningradzie, nie mówiąc już o zamykaniu wszystkich klasztorów, seminariów i o kasacji zakonów. Przez wszystkie te lata pielgrzymowania orędzie fatimskie było dla nas jak gwiazda nadziei na przyszłość. Teraz, po tych zmianach, być tutaj jest dla mnie wielkim przywilejem, wielką łaską Bożą”.

 

 

Filmy

Opinie o produkcie (1)

Imię i nazwisko:

Jestem pod mocnym wrażeniem przesłania objawień fatimskich, które nie tracą nic ze swojej aktualności. Książka 100 lat Fatimy pozwoliła mi dokładnie poznać przesłanie Matki Bożej, a także zapoznać się z krajobrazem i miejscami objawień. Osadzenie wydarzeń nie tylko w kontekście portugalskim, ale również z punktu widzenia Polaków i "naszego" Ojca Świętego stworzyło klimat bliskości i skłoniło mnie do pogłębionej refleksji duchowej. Gorąco polecam ten album.

2 kwietnia 2017
do góry

Zamknij X W ramach naszego serwisu stosujemy pliki cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl