„Czyjaś ręka strzelała, ale Inna Ręka prowadziła kulę”. 45 lat od zamachu na Jana Pawła II
Jan Paweł II chwilę po zamachu na Placu św. Piotra osuwa się w ramiona swego osobistego sekretarza, ks. Stanisława Dziwisza. 13 maja 1981 r. Fot. Arturo Mari W 45. rocznicę zamachu na Jana Pawła II wracamy do wydarzeń, które 13 maja 1981 r. wstrząsnęły całym światem. To miał być zwyczajny dzień audiencji generalnej. Tysiące pielgrzymów, uśmiechnięty Papież, oklaski i atmosfera radości na Placu św. Piotra. Nikt wówczas nie przypuszczał, że za chwilę padną strzały, które na zawsze zapiszą się w historii Kościoła i świata.
Publikujemy poruszający fragment dzieła autorstwa znanej i cenionej pisarki, biografki Papieża Polaka Jolanty Sosnowskiej pt. „Największy z rodu Polaków” (wyd. Biały Kruk). To bogato ilustrowana opowieść o życiu, duchowości i niezwykłej misji św. Jana Pawła II, wzbogacona wyjątkowymi zdjęciami mistrza fotografii Adama Bujaka – wieloletniego świadka pontyfikatu Papieża Polaka.
Największy z rodu Polaków
Największy z rodu Polaków – to określenie wobec Jana Pawła II pojawiło się już na początku jego pontyfikatu, a potem było powszechnie wypowiadane z dumą przy bardzo wielu okazjach, w tysiącach miejsc, przez ludzi Kościoła i przez zwykłych wiernych, ale też przez polityków i środki masowego przekazu, nie wyłączając tych, którzy dzisiaj tak zaciekle zwalczają Papieża Polaka.
Zamach – splot cudownych zdarzeń
Św. Jan Paweł II miał zwyczaj iść pomiędzy rzesze ludzi bez żadnych obaw czy lęków, zupełnie bezbronny. Nigdy nie nosił kamizelki kuloodpornej. Na początku pontyfikatu nie było żadnych zagradzających barierek oddzielających go od wiernych, a przybyłych na spotkanie z Papieżem nie poddawano żadnej kontroli, nie rewidowano ich, nie sprawdzano, czy nie mają ze sobą broni albo ostrych narzędzi. To była niesamowita atmosfera, trudna do opisania i do zrozumienia dziś, gdzie co rusz natykamy się na bariery.
W środę 13 maja 1981 r., na początku cotygodniowej audiencji ogólnej na Placu św. Piotra, Jan Paweł II przemieszczał się wśród pielgrzymów, stojąc w otwartym papamobilu. Jak zwykle uśmiechał się, pozdrawiał zgromadzonych i wznosząc prawą rękę, błogosławił. W pobliżu Spiżowej Bramy Ojciec Święty wziął na ręce, uniósł w górę i oddał rodzicom dwuletnią blondwłosą Sarę Bartoli, trzymającą w rączce niebieski balonik. Za chwilę czający się w tłumie bezbłędnie strzelający płatny morderca, 23-letni Turek Mehmet Ali Ağca, oddał dwa strzały. Była wówczas godz. 17.19 – przypadała dokładnie co do minuty 64. rocznica pierwszego objawienia Matki Bożej w Fatimie. Trafiony kulami zamachowca w rękę i brzuch, Jan Paweł II osunął się na siedzenie papamobilu, wprost na kolana osobistego sekretarza ks. Stanisława Dziwisza, który trzymał w rękach kartki z tekstem przemówienia, które Papież miał wygłosić…
Ojciec Święty jęknął z bólu. Nie stracił wtedy przytomności, modlił się aktami strzelistymi do Boga, przyzywał pomocy Matki Najświętszej. Jedna kula leżała na podłodze papamobilu. Drugiej nie było, gdyż przeszywszy ramię Jana Pawła II, lekko trafiła w rękę młodą Rose Hall z Jamajki, by ostatecznie utknąć w śródpiersiu Ann Odre, która przyjechała z Buffalo, a pochodziła z Polski. Była krajanką Karola Wojtyły – jej mama pochodziła z Wadowic, a ona sama urodziła się 18 maja, tak jak Papież, tyle że w 1923 r.
„Czyjaś ręka strzelała, ale Inna Ręka prowadziła kulę” – powie Ojciec Święty, przeżywszy zamach, wierząc głęboko do swych ostatnich dni, że został ocalony za wstawiennictwem Maryi. Zbieżność daty zamachu z datą fatimskiego objawienia nie była dziełem przypadku. Pontyfikat Papieża Polaka, wielkiego czciciela Matki Najświętszej, nie mógł skończyć się w trzecim roku pontyfikatu – miał on bowiem jeszcze, zgodnie z Bożym planem, wiele do zrobienia. Zaświadcza o tym splot cudownych zdarzeń, które nastąpiły 13 maja 1981 r.
Fragment książki „Największy z rodu Polaków”, autorstwa Jolanty Sosnowskiej, wyd. Biały Kruk.
Święty Prorok. Karol Wojtyła – Jan Paweł II
Św. Jan Paweł II bywał nazywany prorokiem naszych czasów, nikt jednak do tej pory nie spojrzał w tym kontekście na całe jego życie. Próby takiej dokonuje w tej książce Jolanta Sosnowska (autorka czterotomowej biografii Papieża Polaka „Hetman Chrystusa”), śledząc pod tym kątem życiorys Karola Wojtyły – Jana Pawła II.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 1
Książka ta zrodziła się z fascynacji polskim Papieżem i z niezgody na traktowanie go jako dobrotliwego staruszka i miłośnika kremówek, na umniejszanie jego postaci, przebogatego dorobku i ogromnego autorytetu. Ojciec Święty jawi się tu jako osobowość zachwycająca – pasterz wyrazisty, konsekwentny, inteligentny, odpowiedzialny i odważny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 2
Drugi tom „Hetmana Chrystusa” wkracza w kolejny intensywny rozdział ewangelizacji świata tylko przyhamowany próbą zabójstwa Papieża Polaka. Odbywamy z Janem Pawłem II następne podróże po świecie, w tym bardzo niebezpieczne, do targanych wojnami domowymi państw Ameryki Łacińskiej i Afryki, do obcych wyznaniowo krajów azjatyckich, do wielu krajów wyspiarskich, a także dwie pielgrzymki do Ojczyzny.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 3
Dopóki żył Papież Wojtyła, dopóki paliły się światła w oknach jego apartamentów wychodzących na Plac św. Piotra, dopóty świat wydawał się być jeszcze w błogosławionych ryzach piękna, dobra i prawdy. Ten biskup w bieli miał bowiem dar jednoczenia ludzi na całym świecie wokół światła Chrystusowej nauki.
Hetman Chrystusa - Biografia św. Jana Pawła II Tom 4
Cóż z tego, że ciało słabło, skoro ani duch, ani Jego umysł nie gasły; Papież Polak nie zamierzał schodzić z krzyża. Ostatni tom „Hetmana Chrystusa”, opowiadając o schyłku pontyfikatu, opowiada zarazem o nadal intensywnej posłudze, o heroicznym wypełnianiu Piotrowej misji aż do ziemskiego końca.
Ojciec Święty nie miał spokojnej starości.
Komentarze (0)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Wpisy są moderowane przed dodaniem.