Abp Józef Michalik odszedł do Domu Ojca

Abp Michalik. Fot. Wikimedia „W 5. Niedzielę Wielkanocną, 3 maja 2026 roku, w 86. roku życia, 61. roku kapłaństwa i 39. roku biskupstwa, odszedł do Domu Ojca arcybiskup Józef Michalik, emerytowany arcybiskup archidiecezji przemyskiej obrządku łacińskiego”, podaje Archidiecezja Przemyska Obrządku Łacińskiego. Abp Michalik w l. 1986-1993 pełnił funkcję biskupa diecezjalnego zielonogórsko-gorzowskiego (do 1992 r. gorzowskiego) a w l. 1993–2016 był arcybiskupem metropolitą przemyskim. Pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (1999–2004), a następnie przez dwie kadencje przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (2004–2014) i był wiceprzewodniczącym Rady Konferencji Episkopatów Europy (2011–2014).

Pogrzeb czcigodnego Zmarłego odbędzie się w sobotę 9 maja 2026 r., o godz. 11:00, w Bazylice Archikatedralnej w Przemyślu, a po Eucharystii ciało abp. Józefa Michalika spocznie w podziemiach Archikatedry.

Przyszły arcybiskup urodził się jako trzecie dziecko Dominika, przedwojennego urzędnika magistratu, i Wiktorii z Karpińskich. Jego najwcześniejsze dzieciństwo i czas dorastania przypadły na tragiczny czas wojny i powojennej sowietyzacji Polski. Maturę zdał w 1958 r., po czym wstąpił do Diecezjalnego Seminarium Duchownego w Łomży. Święcenia kapłańskie przyjął 23 maja 1964 r. z rąk bp. Czesława Falkowskiego.

Przez rok pracował jako wikariusz w parafii Jelonki k. Ostrowi Mazowieckiej, po czym w 1965 r. został skierowany na studia z teologii dogmatycznej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, które ukończył w 1969 r., uzyskując tytuł licencjata. W tym samym roku wyjechał do Rzymu, podejmując studia na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu (Angelicum), które ukończył w 1972 r. obroną pracy doktorskiej pt. „Kościół i jego reforma według Andrzeja Frycza Modrzewskiego”. W trakcie rzymskich studiów słuchał wykładów takich teologicznych sław jak m.in. Karl Rahner, Joseph Ratzinger czy Yves Congar. W tym samym czasie studiował w Akademii Archeologii Chrześcijańskiej, uczestnicząc w wykładach i wyprawach do katakumb i wykopalisk we Włoszech, Tunezji i Algierii. W Rzymie często widywał się z kard. Karolem Wojtyłą i prymasem Stefanem Wyszyńskim, co miało wielkie znaczenie dla jego formacji kapłańskiej. W 1973 r. powrócił do Polski, obejmując stanowisko wicekanclerza Kurii Biskupiej w Łomży oraz wykładowcy teologii dogmatycznej i homiletyki w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym. Był także referentem ds. środków przekazu, dyrektorem Wydawnictwa Diecezjalnego i redaktorem miesięcznika diecezjalnego „Rozporządzenia Urzędowe Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej”.

27 lutego 1979 r. młody ks. Józef Michalik otrzymał od Jana Pawła II tytuł Prałata Honorowego Jego Świątobliwości. W tym samym roku, w czerwcu, wziął też udział w pierwszej papieskiej pielgrzymce do Polski. Z okazji 400. rocznicy istnienia Papieskiego Kolegium Polskiego w 1982 r. z inicjatywy ks. Michalika studenci zamieszkujący dom zaczęli wydawać pismo „Collegium Polonorum”. 13 marca 1983 r. oficjalnie zaczęło działać założone w Rzymie z inicjatywy bp. P. Cordesa i ks. J. Michalika Międzynarodowe Centrum Młodzieży „San Lorenzo” pod patronatem św. Wawrzyńca i Pier Giorgia Frassatiego. Obaj, po decyzji Papieskiej Rady ds. Świeckich, stali się odpowiedzialni za przygotowanie 11‑15 kwietnia 1984 r. Spotkania Młodych z papieżem w Jubileuszowym Roku Odkupienia. Inicjatywa ta przerodziła się później w cykliczne światowe Dni Młodzieży.

17 kwietnia 1993 r. Jan Paweł II mianował ks. Michalika arcybiskupem metropolitą przemyskim. Abp Michalik przeszedł do historii jako promotor idei pojednania narodu polskiego z sąsiadującymi narodami. Razem z kard. Lubomyrem Huzarem, zwierzchnikiem Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie, doprowadził do pojednania narodu polskiego i ukraińskiego. Na zakończenie Mszy św. beatyfikacyjnej ks. Bronisława Markiewicza, ks. Władysława Findysza i ks. Ignacego Kłopotowskiego w Warszawie 19 czerwca 2005 r. obaj hierarchowie odczytali „Akt wzajemnego pojednania i przebaczenia” narodów polskiego i ukraińskiego, a następnie we Lwowie ogłosili akt modlitewnego pojednania Polaków i Ukraińców (26 czerwca 2005 r.). Po tych wydarzeniach wydali także list pasterski, w którym apelowali do wiernych o wzajemne przebaczenie i pojednanie.

Był on także autorem licznych listów do przedstawicieli władz państwowych w tym najsłynniejszego „Listu w sprawie nieuwzględnienia odwołania do Boga w powstającej Konstytucji RP” (styczeń 1995 r.), o którą to sprawę odważnie się upomniał. 

Źródło: przemyska.pl